Lees het volgende verhaal:

Boem zuchtte diep. Meneer Konijn merkte het niet. Hij keek juist naar een mier die een grote broodkruimel wegsleepte. 

Boem zuchtte nog dieper.

“Is er iets?” vroeg meneer Konijn.

“Ik wou dat ik groter was,” zei Boem. “Dan kon ik een huisdier nemen.”

‘Waarom moet je dan groter zijn?’

“Ik kan toch geen hond nemen,” zei Boem. “Of een ezel of een varkentje. Die zijn nog groter dan ik.”

Meneer Konijn dacht even diep na. “Dan moet je een kleiner dier nemen. Deze mier bijvoorbeeld, dat is een erg leuk huisdier. 

Maakt weinig herrie, eet niet veel en zijn poepjes zijn zo klein dat je ze niet eens hoeft op te ruimen!”

Boem pakte de mier op om hem beter te bekijken. Ze aaide hem. 

Toen drukte ze hem stevig tegen zich aan: “Gezellig hè?” zei ze tegen de mier. Maar de mier gaf geen antwoord.

“Meneer Konijn!” Boem begon heel hard te huilen.

‘Wat? Wat is er gebeurd?’

“Mijn mier is dood”. Meneer Konijn kreeg tranen in zijn ogen. ‘Wat vreselijk.

Hoe kan dat nou?’

“Ik wilde hem alleen maar knuffelen,” snikte Boem. “En nu is hij ineens helemaal plat.”

‘Hij was lief,’ zei meneer Konijn bedroefd. ‘Maar misschien iets te klein om te knuffelen. We zullen hem begraven. 

Ze zochten een mooie steen uit, daaronder zouden ze de mier begraven. Samen tilden ze de steen op.

‘Kijk nou,’ zei meneer Konijn verbaasd.

Grijze beestjes met een platte brede rug. Nog meer mieren. Een beestje met zoveel poten dat Boem ze niet eens kon tellen.

“Wat heeft die nou op zijn rug?” vroeg Boem. Aan de onderkant van de steen kleefde een beestje met een schelp op zijn rug.

‘Dat is zijn huisje,’ zei meneer Konijn. ‘Dat is nou een echt huisdier!’

Maar toen Boem hem van de steen pakte, verdween het beestje heel snel in de schelp. 

Boem zag ook een kaal roze sliertje, het kroop over de grond.

“Die heeft niet eens poten, maar hij kan toch lopen.

Zou hij ook kunnen vliegen?” vroeg Boem.

‘Onmogeljik,’ zei meneer Konijn. ‘Voor vliegen heb je vleugels nodig. Kijk maar naar de vogels.’

Boem keek omhoog. Recht boven haar hoofd zweefde een klein beestje. Het had acht pootjes, maar geen vleugels.

Meneer Konijn keek: ‘Je hebt gelijk.’

Hij klom onmiddellijk in de dichtstbijzijnde boom.

‘Als hij het kan, kan ik het ook,’ mompelde hij en sprong.

BOEM……… Daar lag hij op de grond.

‘Ik wist het wel,’ zei hij toen hij op de grond lag. ‘Het is toch echt onmogelijk.’

“Kom eens kijken,” riep Boem. Ze hield een heel dun draadje vast. 

Daaraan hing het kleine beestje. Meneer Konijn tuurde naar de spin en werd kwaad:

“Ja, dan is er geen kunst aan. Jij speelt vals, mannetje!”

Maar Boem liep trots met haar nieuwe huisdier aan het lijntje.

“Kom,” zei ze. “Het baasje gaat je uitlaten…”