Het is een zwoele middag in het jaar 1928. De Engelse geleerde Alexander Fleming, bekend van het ontdekken van de lichaamseigen bacteriedodende stof lysozym, is bezig met opruimen van de puinhoop die hij zijn laboratorium noemt.
Het is de eerste keer in maanden dat de workaholic Alexander weer eens de
tijd heeft om zijn laboratorium te structureren en in zijn onderzoek naar een
bacteriedodende stof een pauze te lassen. Nadat hij zijn microscopen netjes
heeft afgestoft en schoongemaakt is het tijd om zijn onderzoekskast schoon te
maken. Het is een bende van jewelste en terwijl hij de kast opentrekt vallen er 
dan
ook meerdere petrischaaltres uit de kast op de grond.
Luid vloekend raapt hij de gevallen petrischaaltjes met bacteriekolonies en teststoffen op. Maar dan, terwijl hij het derde schaaltje opraapt merkt hij iets zeer merkwaardigs op. Waar alle andere schaaltjes nog volop bacteriën bevatten, is er één schaaltje waarin geen bacteriën meer zijn te zien.
Nieuwsgierig legt hij het schaaltje onder de net geboende microscoop om te kijken of zijn eigen ogen hem niet misleiden. Tot zijn grote verbazing is het enige wat hij ziet in het schaaltje een schimmel. Meteen beseft hij dat hij door stom toeval heeft gevonden waar hij al die tijd al naar op zoek is geweest, een bacteriedodende stof, in dit geval afkomstig van een schimmel.
Dezelfde middag nog zoekt Alexander op met welke schimmel hij te maken heeft en komt erachter dat het Penicillium Notatum is. Dolgelukkig besluit hij de bacteriedodende stof, afkomstig van deze schimmel, Penicilline te noemen.
